Yazı Detayı
02 Kasım 2018 - Cuma 18:02 Bu yazı 579 kez okundu
 
Karanlığa Işık Ol
Neslihan YÜKSEL
 
 

Bazı şarkılar, hep yarım kalır. Bazı şiirler, besteler, hikayeler ve hisler. Sanki; korkunç bir sonun onları beklediğini bilir, bitmezler. Karanlıktan korkan çocuklar gibi, onları hep korkunç şeylerin beklediğini düşlerler. Bazen, karanlıktan uzanan ve kime ait olduğu bilinmeyen bir el, kabusa dönüp her şeyi mahveder. Oysa; asıl karanlıktakiler korkarlar. Çünkü; karanlık, garip bir şekilde insanları eşitler... Ve o karanlık; her şeyi görüp, ona göre tedbirini alan gözün, krallığına hükmeder. Karanlıktakiler o yüzden, ellerini uzatır aydınlığa. Bekler ki; tutulsun uzattığı el. Boğulanın kurtaranı boğma ihtimali gibi, onu karanlığın içine çekeceği kaygısı taşır aydınlıktakiler. Ve boşlukta kalır, derin bir siyahlıktan uzanan el. İnsan farkında olmadan küçük korkular bulup, onları büyütüp, besler. Aslında küçük bir adımdır atılması gereken. Öyle sıradan basit, küçük bir adım. Fakat beyin inanmaz. Somut bir kanıt ister. Sabah ayazı sarmış gibi, istemsizce titreyerek siyaha sarılır karanlıktakiler. Ve hep bir kahramanı beklerler. Oysa herkesin içinde bir yerlerdedir kahramanı. Kahramanlarda korkar. Üşür ve titrer. Çünkü onlara yüklenen bu sorumluluğun altında ezilirler. İnsan kendi için bir adım atmaktan korkar ve destek bekler. Ta ki; “Yeter artık!”deyip de, restini çekene kadar sürer bu karanlık oyun. Oysa; ne kadar korkusuzdur doğduğunda insan. İlk düştüğünde öğrenir korkmayı. Düştüğünde, ilk annesinin gözlerine bakar bebekler. Ve orda tanışır ilk korkusuyla. Annesiyle ilk göz göze geldiğinde, sessiz bir lisanla konuşur gözler. Sonraları, giderek artar korkular. Bazen küçük bir böcek, bazen bir köpek, bazen karanlık, bazen yalnızlık. Hayatındaki herkes farketmeden, hayatına bir korku ekler. Kim bilir belki bu kadar korkmasaydı anneler, korkusuz olurdular bebekler? Kim bilir, korku iyidir bazen? Çünkü; tedbir aldırır. Sonuçta; herkes bir şeyleri kaybetmekten korkar. Kaybedecek birşeyi olmayanlar, gidecek bir limanı,ardından onun için kaygılanacak kimsesi olmayanlar, seveni, sevileni, sarılanı olmayanlar korkmazlar. Bazen de yanımızdakini koruma hissi, bizi korkusuz kılar. Bir tuhaf koruma içgüdüsü. Yalnızlık Allah’a yakışır. Hayat sevmekle ve sevdiklerimizle güzel vesselam. Varsın sevdiklerimiz olsun da; onları kaybetmekten korkalım. Varsın öyle sevilelim ki; kaybetmekten korksun sevenlerimiz. Çünkü korku sevgiyle beslenirse; aşk olur. Yoksa ki; bilmem kaç nefes sonra biteceği belli olmayan bu Can’lara yazık olur. Hayat nefret edecek kadar uzun değil. Belki olduğu haliyle seversek doğayı ve insanı, daha yaşanabilir kılarız dünyayı! Sevgiyle çözülür, tüm yaratılanın lisanı! Sen sevmek üzerine yap yasanı!

 
Etiketler: Karanlığa, Işık, Ol,
Yorumlar
Haber Yazılımı